« اعدادي كه هويت بازماندگان آشويتس را تعيين مي كند

در اين مراسم، سه تن از كساني كه از اين اردوگاه جان سالم به در برده‌اند، به نمايندگي از بازماندگان آشويتس سخناني ايراد كردند. هالينا بيرنبائوم، كه در سن دوازده سالگي به اين اردوگاه منتقل و تا ۱۴ سالگي در اين اردوگاه به‌سر برده بود، در سخناني گفت: " در آن اردوگاه هيچ نشاني از انسانيت نبود. شما آن‌جا بوديد بدون آن كه بتوانيد به‌جاي ديگري در اين دنيا برويد، آن‌جا بوديد تا بميريد. در گل و لاي و خون مدفون مي‌شديد".اين بازمانده‌ي آشويتس كه دو سال در اين اردوگاه به‌سر برده است، مي‌گويد در آن‌جا حتي با خودش نيز بيگانه بود و احساس مي‌كرد كه ناگهان سر از جهنم در آورده است".كازيمير آلبين، يكي ديگر نجات يافتگان آشويتس است. او بهنگام عزيمت براي پيوستن به ارتش لهستان دستگير و به اين اردوگاه منتقل شده بود. وي در سخنان خود گفت: " از همان نخستين روز ورود به اين اردوگاه، تلاش براي زنده ماندن آغاز مي‌شد و همه سعي مي‌كردند از مرگ فرار كنند و در عين حال، ‌شان انساني خود را نيز حفظ كنند"....رومن كنت نيز يكي ديگر از نجات يافتگان از جنايات آلمانهاي نازي در آشويتس است. او بعد از نجات از اين اردوگاه به آمريكا مهاجرت كرد. وي در سخنان خود، به صحنه‌هايي كه در اين اردوگاه ديده بود اشاره كرد و گفت: " كودكان از آغوش مادرانشان با رفتارهاي شكنجه آميزي بيرون كشيده مي‌شدند و صداي جيغ آنها هنوز توي گوشم زنگ مي‌زند".اين بازمانده‌ي آشويتس از انتقال آن‌چه كه اتفاق افتاده به نسل آينده، به‌عنوان هدف خود و ديگر بازماندگان ياد كرد و گفت: " ما نمي‌خواهيم كه گذشته‌ي ما، در آينده براي فرزندانمان اتفاق بيافتد".اردوگاه آشويتس در روز بيست‌و هفتم ژانويه‌ي سال ۱۹۴۵ توسط ارتش سرخ آزاد و از جنايات صورت گرفته توسط افسران اس اس و گشتاپو پرده برداشته شد. »
« اعدادي كه هويت بازماندگان آشويتس را تعيين مي كند.
اردوگاه آشويتس، تاريخ سياهي از بشريت را به نمايش مي‌گذارد. الي بوزين، يكي از بازماندگان اين اردوگاه آدم كشي در زمان جنگ جهاني دوم است. وي كه بعد از پايان جنگ، از لهستان به فرانسه مهاجرت كرد، در سال ۱۹۵۹ بود كه با عمل جراحي، شماره‌ي خالكوبي شده به روي پوست بازوي خود را جدا كرد تا از خاطرات روزهاي اسارت خود دور شود. الي بوزين مي‌گويد آلمانهاي نازي با خالكوبي اين شماره، مي‌خواستند هويت زندانيان را از بين ببرند و آنها را تبديل به يك عدد كنند. اين بازمانده‌ي آشويتس مي‌گويد: " با اين خالكوبي‌ها نه تنها هويت زندانيها را از آنها مي‌گرفتند بلكه آنها را به يك شماره تقليل مي‌دادند. ضمن آن كه خالكوبي اين اعداد روي بازوي زندانيان يك نوع سيستم ضدفرار بود و همه جا شناخته مي‌شدند. اين عدد براي من مثل يك سنگ‌قبر بود، سنگ‌قبر والدينم كه آن‌جا مردند. نمي‌توانيد با سنگ‌قبر والدين و يا پدربزرگ و مادربزرگ¬تان كه در آن‌جا مرده‌اند، مثل يك آدم معمولي زندگي كنيد....¬به همين¬خاطر تصميم¬گرفتم پوست¬دستم را كه اين اعداد روي¬آن نوشته¬شده ازبازويم جداكنم به¬شرطي كه آن¬را نگهدارم".اين بازمانده‌ي اردوگاه آشويتس، پوست كنده¬ شده از بازويش را براي سالهاي طولاني دركيف پولش نگه‌داشته بود تا اين‌كه آن را در جريان يك سرقت گم كرد. ...الي بوزين مي‌گويد: " در ابتدا اين شماره‌ها را از روي بازويم جدا كردم چون نمي‌خواستم با آن شناخته بشوم. سالها بعد بود كه فهميدم اين اعداد بخشي از زندگي و خاطره من است و معناي مهمي دارد". اين بازمانده‌ي آشويتس امروز با عكسها وتصاويري كه از آن¬روزها باقيمانده، تلاش مي‌كند تا مانع فراموش شدن هولوكاست و كشتار انسانهاي¬بي‌گناه دراين اردوگاهها شود. اومي‌داندكه نمي‌تواند جاي آن‌چه ازاو دزديده شده راپركند... »
سايت يورونيوز7 بهمن 1393ـ27 ژانويه 2015