پروفسور کاظم کازرونیان: برکشورم چه رفته است؟
بر کشورم چه رفته است که فریاد دخترک زیر آوار بمب، برای عدهای آهنگ «باباکرم» است۔
بر کشورم چه رفته است که شادی بر زخم، به نام سیاست فروخته میشود۔
بر کشورم چه رفته است که صدای انفجار، برای عدهای نوید رهایی شده است۔
بر کشورم چه رفته است که نام ایران را فریاد میزنند،اما دلشان با تپش ایران نمیتپد۔
این اختلاف نظر نیست۔ این شکاف در وجدان است۔
نسل ۵۷ را به یاد بیاوریم۔ نسلی که شاید جهان را سادهتر از آنچه بود دید۔ شاید فریب خورد۔ اما یک چیز را به حراج نگذاشت۔ استقلال۔ جوانانش به خیابان رفتند۔ دیوار زندان را لمس کردند۔ طعم بازجویی را چشیدند۔ جان دادند تا تصمیم درباره ایران، در تهران گرفته شود، نه در پایتختهای دور۔ تاریخ میتواند درباره نتیجه داوری کند، اما نمیتواند غیرت ملی آنان را انکار کند۔ آنان خاک را خط قرمز میدانستند۔
نسل شورشی امروز را ببینید۔ دخترانی که با دستان خالی، مقابل گلوله ایستادند۔ پسرانی که نام آزادی را بر دیوار نوشتند و خونشان پای همان واژه خشک شد۔ مادرانی که بر مزار فرزندانشان قامت راست کردند و گفتند نمیبخشیم۔ این نسل نیز خط قرمز دارد۔ آزادی، با کرامت ملی۔ تغییر، اما نه با تحقیر وطن۔ هزینه را خودشان میدهند۔ شبهای بیخوابی را خودشان میکشند۔ آینده شخصیشان را میسوزانند تا فردای جمعی روشنتر شود۔این دو نسل، با همه تفاوتهایشان، یک ریشه دارند۔ ایران را ابزار نکردند۔ وطن را نردبان قدرت نکردند