فيگارو: رنو ژیرار : "غروب رژیم ایران"

«صد روز پیش زن جوان ۲۲ ساله ای که پلیس مذهبی او را به بهانه اینکه حجاب به اندازه کافی موهایش را نمی پوشاند دستگیر کرده بود، در کلانتری تهران جان باخت. این برای جوانان ایرانی، آخرین قطره ای بود که جام چهل سال ستم رژیمی را که مدعی حکومت به نام خداست، اما مریدانش اکثرا فاسدند، لبریز کرد.

با وجود ۵۰۰ کشته و ۲۰۰۰۰ دستگیری، تظاهرات علیه آخوندها از آن زمان تاکنون متوقف نشده است.این جنبش در سراسر ایران گسترش یافته و اعتراضات به بیش از ۱۳۰ شهر رسیده است. رژیم به جای شنیدن خشم مردم، سخت گیری را برگزید. در ۷ دسامبر ۲۰۲۲، یک جوان ۲۳ ساله به دلیل بستن خیابانی در تهران و ضربه زدن به بسیج (شبه نظامی در حمایت از انقلاب اسلامی که توسط آ... خمینی در نوامبر ۱۹۷۹ تأسیس شد) به دار آویخته شد. از آن زمان تاکنون، بیش از بیست حکم اعدام برای تظاهرکنندگان صادر شده است.

در نوامبر ۲۰۱۹، ایران قبلا شورش های مردمی را تجربه کرده بود که به هزینه های زندگی مرتبط می شد. برای  آرام کردن مردم، سرکوب ۱۵۰۰ کشته بر جای گذارد. امروز بن‌بست‌های سیاسی و اقتصادی حکومت دینی ایران به گونه‌ای است که بی‌اعتمادی مردم نسبت به آن غیرقابل برگشت به نظر می‌رسد.

از نظر سیاسی، در آغاز سال ۲۰۲۲، آخوندها یک فرصت حیاتی را از دست دادند. آمریکایی ها، اروپایی ها، روس ها و چینی ها آماده احیای توافق هسته ای وین در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۵ بودند که ترامپ در اکتبر ۲۰۱۸ به طور یکجانبه از آن خارج شد. در صورت رها کردن سلاح‌های اتمی، ایران به تدریج از زیر تحریم خارج می شد و می‌توانست بار دیگر به قدرت تجاری بزرگ شرق مانند زمان شاه تبدیل شود. اما، در فوریه ۲۰۲۲، رژیم یک اشتباه استراتژیک مرتکب شد. آخوندها معتقد بودند که تهاجم روسیه به اوکراین بازی را تغییر می‌دهد و با توجه به بحران انرژی در اروپا، می‌توانند امتیازات بیشتری کسب کنند. اما توافق روی میز را ترک کردند.

اقتصاد ایران هرگز چنین وضعیت نابسامانی را تجربه نکرده بود.در زمان شاه، صادرات نفت سرانه سالانه حدود ۴۰۰۰ دلار (ارزش ۲۰۲۲) درآمد داشت. امروز تحت تاثیر تحریم ها و دو برابر شدن جمعیت (۸۴ میلیون نفر) به زیر مرز ۵۰۰ دلار رسیده است. مسلماً اقتصاد ایران که از صنعت مهم کشاورزی و تولیدی بهره می‌برد، به اندازه کشورهای همسایه خلیج فارس به رانت نفت متکی نیست، اما درآمد خارجی برای یک کشور فوق‌العاده خراج ضروری است.

در هیاهوی تحکیم "محور شیعه" (تهران - بغداد - دمشق - بیروت - صنعا) ایران مبالغ قابل توجهی هزینه کرده است. در داخل کشور، رژیم باید برای حامیان خود، از بسیج گرفته تا سپاه پاسداران، برای اطمینان از وفاداری آنها، بودجه تخصیص می دهد. در نهایت، دولت باید برای جمعیتی که تحت تاثیر تحریم‌های بین‌المللی و سوءمدیریت رهبران مذهبی به طور فزاینده‌ای فقیر می‌شوند، برای بنزین و مایحتاج اولیه یارانه پرداخت کند. خمینی، پدر انقلاب اسلامی، یک بار گفته بود که اقتصاد "مال خر" است.

کشور وارد یک مارپیچ تورمی خطرناک شده که ناشی از کسری بودجه ساختاری است. دولت صندوق های بازنشستگی و ذخایر بانکی را خالی کرده، چیزی برای سرمایه گذاری مولد که بتواند اقتصاد را احیا کند، باقی نمانده است. از زمانی که ترامپ از توافق هسته ای خارج شد، ارزش پول ایران در برابر دلار ۱۰ برابر سقوط کرد. برای مردم، هزینه های زندگی منفجر شد. تظاهرات کنونی نیز شورش گرسنگی است.

شکست ایدئولوژیک [رژیم] آشکارا عیان است. اکثر معترضان پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹ متولد شده اند. آنها رژیمی را که دیگر آینده ای به آنها عرضه نمی کند، رد می کنند.»

https://www.lefigaro.fr/vox/monde/renaud-girard-le-crepuscule-du-regime-iranien-20221226