خروس و شاهين
شاهد اعتبار اين موضع آنکه مطالبات فرانسه تا اين لحظه وحدت و انسجام غربي ها را مخدوش نساخته است.
موضع فرانسه مي تواند به سرعت با دشواري هائي مواجه شود. گرچه خروس فرانسوي قادر است صداي خود را به گوش ها برساند، ليکن مانند يک شاهين نمي تواند شکار کند...
هنگامي که مذاکرات ژنو روز چهارشنبه همين هفته از سر گرفته شود، بايد در جستجوي سازشي بود که الزاما نمي تواند از همه حيث کامل باشد. اينجاست که فرانسه ممکن است دوستان خود را دلسرد کند. آيا رئيس جمهوري که تنها 20% افکار عمومي با او نظر موافق دارند، پس از جنگ يک تنه خود در مالي با دشواريهاي تازه اي مواجه است و در بحبوحه و خط اول منازعه سوريه از سوي واشينگتن رها شده، مي تواند مسئوليت شکست مذاکرات – يعني پذيرفتن خطر جنگي منطقه اي با عواقب غير قابل پيش بيني - را بر عهده بگيرد؟»
[خروس (coq)سمبل فرانسه است]
فيگارو در مطلب ديگري ضمن شرح مختصري از سفر خاورميانه اي هولاند مي نويسد : رئيس جمهور فرانسه روز يکشنبه در سفر خاورميانه اي خود سخنان تندي در مورد برنامه اي اتمي رژيم ايراد كرد. فيگارو در همين رابطه نوشت :
«فرانسوا هولاند روز به روز تمايل بيشتري به ايفاي نقش جنگ سالاران نشان مي دهد. او به محض ورود به با اعلام مواضعي قاطع و بدون هيچگونه ابهام در پرونده اتمي ايران، حتي از حد انتظارات ميزبانان خود فراتر رفت : «فرانسه در برابر تکثير هسته اي کوتاه نخواهد آمد. تا زماني که يقين پيدا نکرده ايم ايران از دستيابي به سلاح اتمي دست برداشته، بر تمام مطالبات خود و حفظ تحريم ها پافشاري خواهيم کرد» و در اشاره به مورد سوريه اعلام کرد : «فرانسه در مورد مسأله اتمي نيز مانند سلاح هاي شيميائي گاه قدري خود را تنها حس کرده است. اما بهتر است در يک تصميم خوب تنها باشيم تا اينکه در يک تصميم بد با ديگران شريک باشيم».
چنانچه همين موضع طي 48 ساعتي که قرار است فرانسوا هولاند خاورميانه بگذراند، دوام يابد، به معناي از سر گرفته شدن مذاکرات با ايران در اواسط همين هفته در ژنو در فضائي پر تنش خواهد بود.
رئيس جمهور فرانسه در پايان گفتگوي خود با شيمون پرژ باز هم با لحن سخت تري سخن گفت : «ما هرگز نخواهيم پذيرفت ايران به بمب اتمي مسلح شود. اين نه تنها تهديدي براي منطقه, بلکه براي سراسر جهان است. ما خواستار توافقي در ژنو هستيم. اما اين توافق به دست نخواهد آمد مگر آنکه ايران به طور قطع از سلاح هسته اي صرفنظر کند».
فرانسوا هولاند «چهار خواست مبرم» براي رسيدن به «يک توافق موقت» با ايران مطرح ساخته است : «کليه تأسيسات هسته اي ايران زير کنترل و نظارت بين المللي قرار گيرد»، «غني سازي اورانيوم تا سطح 20% متوقف گردد»، «ذخيره موجود کاهش يابد» و «احداث نيروگاه اراک متوقف گردد».
فرانسه جهت عمل به قول خود تا چه نقطه اي حاضر است پيش رود؟ آيا در صورت بي نتيجه ماندن ديگر گزينه ها، فرانسه در حملات هوائي عليه سايتهاي اتمي ايران شرکت خواهد کرد؟ فرانسوا هولاند تا اين حد پيش نرفته و تأکيد کرده که «مذاکره همواره بر توسل به زور رجحان دارد» اما او به صراحت گزينه يا فرض شرکت در اقدام نظامي را منتفي ندانسته زيرا خاطر نشان شد : «فشار هاي مختلف از جمله نظامي» بر سوريه باعث شد که دمشق مجبور به انهدام سلاح هاي شيميائي خود گردد.