چنین امکان خوبی هرگز دوباره تکرار نخواهد شد
دعوای اصلی در صحبتها بین وزیر خارجه ایران و همکار آمریکايی او جان کری و فرستاده اتحادیه اروپا کاترین اشتون تقلیل غنی سازی اورانیم در ایران و همچنین قدمهای بعدی در کاهش تحریمها است. نمایندگان آمریکایی میگویند؛ هنوز فاصله هایی که از آنها عبور باید بشوند زیادند. کری در هفته گذشته توضیح داد؛ که آمریکا به هیچوجه خواهان تمدید وقت بیش از ۲۴ نوامبر نمیباشد. حال رهبران سیاست خارجه اتحادیه اروپا مثل خاویر سولانا، کارل بیلت و یا آنا پالاسیو احساس مسئولیت مسئولین گفتگوها را درخواست میکنند، تا شانس تاریخی برای رسیدن به یک توافق بدون استفاده نماند.
« ما امضاء کنندگان این تقاضا ، کشورهای گروههای 1+5 شامل آمریکا، روسیه، چین، بریتانیا، فرانسه و آلمان» و همچنین ایران را صدا میزنیم تا سرانجام یک توافق همه جانبه اتمی را امضاء بکنند، قبل از اینکه مهلت ۲۴ نوامبر به پایان برسد. این تصمیم سخت را به عقب انداختن، فقط بازی را به دستان کسانی سوق میدهد، که یک راه حل دیپلماتیک و نهایتا روند گفتگوها را رد میکنند . این بلاخره میتواند، بعد از اینهمه راه حلهای تکنیکی و عملی پیدا شده، چشم انداز و مسیری برای رسیدن به یک توافق باشد. این توافق میتواند هم نگرانی 1+5 در رابطه با خطر تکثیر را مورد توجه قرار دهد و همزمان منافع ایران و خواسته قانونی آنها را در رابطه با گسترش تکنولوژی صلح آمیز بپذیرد. توافق موقت ماه نوامبر سال ۲۰۱۳ به همه کشورهای 1+5 تا به حال یک اطمینان خاطر داده، که در آن برنامه اتمی . ایران را تحت کنترل درآورده و تولید غنی سازی او را نیز کاهش داده است کشورهای اروپایی برای رسیدن به نقطه فعلی، توافق میکنند، که تحریمهای گسترده ایی را عليرغم مخارج هنگفت علیه ایران به اجرا بگذارند و ایزوله شدن تهران در منطقه را نیز با تمام قاطعیت پذیرفتند. حالا اروپا باید از این لحظه استفاده کرده، تا تمامی طرفهای درگیر را به حرکت وا دارد، تا مشکلات حل ناشده را با توافقات نسبی حل و موضوعاتی را مطرح نکنند که به سازش مرتبط نیستند همچنین اروپاییها باید با آمریکا تنگاتنگ همکاری فشرده داشته باشند، تا بدینوسیله متحدین مشکوک در منطقه را از امتیازات یک توافق طولانی قانع بکنند.
ما همچنین باید به مخارجی که در عدم یک توافق همه جانبه بر ما تحمیل میشود را مد نظر داشته باشیم . در غیر اینصورت 1+5 با یک کنترل ضغیف برنامه اتمی ایران طرف است و ایران خود را از زیر بار کنترلهای بیشتر خارج میکند. از آنجا که نرسیدن به یک توافق، با تحریمهای شدیدتر، افزایش بحران و یک ایران ایزوله شده روبرو میشویم، لذا ایران میتواند برای دستیابی به سلاح اتمی به کوشش بیشتری دست بزند، که این منافع غرب را چال کرده و توانایی یک وخامت نظامی را افزایش میدهد.
مخارج نظامی و همچنین اقتصادی در سمت ایران قابل پیش بینی نیست. از ديد مخالفین هر دو طرف، چنين توافقنامه میتواند کوشش و سعی در رسیدن به نتيجه ايي با ارزش باشد. اما در مصلحت يك سياست مسئولانه نمي تواند قرار داشته باشد. چنين توافقنامه مي تواند يك نمونه تاربخي باشد.
اگر شما بتوانيد يك توافقنامه به امضاء برسانيد ، در اينصورت 1+5 توانسته اند يك تفاهم نامه تاريخي را به ثبت برسانند، كه امنيت فرا منطقه ايي را حفظ خواهد كرد. چرا كه چنين توافقنامه همچنين اعتماد و فضاي سياسي مناسب ايجاد مي كند. در چنين فضايي ايرانيان و اروپاييها مي توانند گفتگوي سازنده در مورد حقوق بشر را كه در گذشته نيز انجام شده را از نو آغاز بكنند.
حكم اين است كه يك توافقنامه كوششهاي غرب در مقابل ايران را سمت و سوي جديدي داده، و در رابطه با منافع منطقه ايي روي هم تلنبار شده نيز، آنهم در زماني كه اروپاييها دوباره در جلوي خانه ايران نظامي فعال خواهند شد. و در جاييكه منافع طرفين با همكاري يكديگر مي توانند تامين بشوند . بدون اينكه زمين خود را فراموش بكنند، ايران و غرب ميتوانند نظرات و ديدگاههاي متفاوت خود را همچنان داشته باشند. ايران و 1+5 هيچگاه اين اندازه به هم نزديك نبودند. كه پرونده اتمي را ببندند. در تمامي اهداف اصلي مثل ممانعت از تكثير، امنيت منطقه ايي و جهاني ، ايجاد آرامش در درگيريهاي خاور نزديگ و بازگشت سياست چند جانبه در چنين شرايط سخت ، ميتوانند همه گروهها و طرفين ، به شرط بسته شدن يك توافقنامه جامع از آن بهره مند بشوند. همه طرفهاي درگير اين گزينش را دارند كه همچنان ميز مذاكره را ترك بكنند . اما آنها مي دانند كه جايگزينهاي ديگر نتايج بدتري را به ارمغان خواهند آورد، وقتي كه فقط به منافع استراتژيك خود بينديشند، و شايد كه ديگر هرگز چنين موقعيتي ايجاد نشود كه يك توافقنامه را به پايان رساند.»
تاگس اشپيگل10 نوامبر 2014