پیام ولاديمير زلنسکی در آستانه سال نو میلادی
همه جا تاريك و پر سر و صدا و شلوغ بود. براي برخي بسيار دشوار و برخي ديگر بسيار ترسناك. اكنون 311 روز از آن زمان گذشته است. هنوز هم براي ما اوضاع سخت و تاريك و شلوغ و پيچيده است. اما قطعاً براي ما ديگر ترسي وجود ندارد و هرگز شرمنده نخواهيم بود. سال گذشته، سال ما بود. سال اوكراين و اوكرايني ها. ما در بامداد 24 فوريه سال گذشته از خواب برخاستيم و زندگي ديگري را آٌغاز كرديم و مردمي ديگر و اوكرايني هاي ديگري شديم. اولين موشكها، هزارتوي فريبها را از ميان برداشت. هركس را شناختيم. به توانمنديهاي دوست و دشمن آگاه شديم. و از همه مهمتر به توانمنديهاي خودمان پي برديم. روز 24 فوريه براي ميليونها تن از ما روز انتخاب بود. روز نفي پرچم سفيد و انتخاب پرچم آبي و زرد. نفي فرار و انتخاب رويارويي. رويارويي با دشمن. انتخاب مقاومت و جنگيدن. در آن روز ما بهت زده شديم. اما بعد آموختيم كه به حرف اين و آن گوش نكنيم. به ما گفته شد: «هيچ انتخابي جز تسليم نداريد»، و ما پاسخ داديم «هيچ انتخابي جز پيروزي نداريم». از همان روز ما پي ريزي پيروزي خود را آغاز كرديم....ما ترس را در هم شكستيم و بجاي فرار، متحد شديم. سپس توانستيم بر ترديد و ترس و نااميدي غلبه كنيم. ما به خودمان و قدرتمان ايمان آورديم.
امسال ميتوانست سال شكست اوكراين، اروپا و همه جهان باشد. اما اينچنين نيست و ما اين را نميگوييم، زيرا چيزي را از دست نداديم. هرآنچه اكنون نيست، از دختران و پسران، از خانه و زندگي و از سرزمين و خاك، توسط جنايتكاران از ما ربوده يا تخريب يا اشغال شد. جهان صلح و آرامش را از دست نداده است، بلكه اين روسيه است كه آنرا نابوده كرده است.
311 روز متوالي ما گريستيم، فرياد زديم، دعا كرديم...اكنون اما حرفي براي گفتن داريم، براي دقيقه به دقيقهاي كه پشت سر گذاشتيم كه نيازي به تشريح و توضيح آنها نيست، چرا كه سكوت سرشار از ناگفته هاست، كمي درنگ سرشار از ناديده هاست.
در آن بامداد خونين شهرهاي هوستومل، بوچا، ايرپين، بوروديانكا، خاركيف، مـِريا، كودكان با اسباب بازيهايشان، پناهگاه كودكان در سالن تئاتر ماريوپل، دختربچه هاي سه ماهه در اودسا، رزمندگان ما در آزووستال...همه و همه هدف قرار گرفتند. چيزهايي كه هرگز نه فراموش و نه بخشيده خواهند شد. اما با همه اينها، پيروزي امكانپذير است. ما بر روي پاهايمان ايستاديم، چون روحيه جنگندگي در ما وجود داشت...ما يك به يك سرزمينها را پس گرفتيم، در دفاع از كي يف، جزيره مار، خاركيف و خرسون و عملياتهايي همچون انهدام پل آنتونيوسكيAntonivsky ، پل كريمه، ناو جنگي مسكوا، شهرهاي ما با ساكنان قهرمانش يك به يك با پايداري و ايستادگي در مقابل تانكها و زرهي هاي روسيه، به اوكراين بازگشتند.
ما باز هم مي جنگيم و ادامه ميدهيم، براي يك چيز. «پيروزي!»....مي خواهم بگويم: مردم اوكراين. شما فوق العاده هستيد. به دستاوردهاي خود نگاه كنيد چگونه دومين ارتش جهان را شكست داديد. شما با دست خالي جلوي ستونهاي تانك و زرهي ايستاديد. چگونه تانكها و جنگ افزارهاي سنگين را به غنيمت گرفتيد و با جمع آوري كمك، پهپادهاي شاهد را خنثي كرديد...و در سرما و تاريكي طاقت آورديد. تك تك شما در اين جنگ تعيين كننده بوديد. آنكه سلاح بر كف داشت، آنكه رانندگي مي كرد، آنكس كه به جمع آوري كمك مالي مشغول بود، آنكه با كومباين خرمن درو مي كرد و آنكس كه قطار را مي راند و يا در پستهاي بازرسي مشغول به كار بود. از روزنامه نگار تا ديپلومات و از امدادگران صحنه تا دانشجويان دانشگاهها، و حتي نوباوگاني كه تازه راه رفتن آموخته اند كه همه اين تلاشها براي آنهاست. براي فرزندانمان، مردممان و براي خاكمان. هركدام از ما يك جنگنده ويك جبهه هستيم و آجري محكم در دفاع از ميهن. ما همه بعنوان يك تيم جنگيديم. هرگز فراموش نمي كنيم چگونه مردم قهرمان خرسون، تحت اشغال روسيه، بدون داشتن هيچگونه امكان ارتباطي با بقيه اوكراين و زير بمباران تبليغاتي دشمن مبني بر جدايي خرسون از اوكراين، تن به تسليم ندادند، پايداري كردند و اكنون ما در كنار آنها سال نو را جشن مي گيريم و ما دوباره اين وطن را بازخواهيم ساخت.
ما همه اعضاي يك خانواده ايم. اوكراين واحد و متحد. سالي كه گذشت، سالي بود كه اوكراين جهان را تغيير داد و جهان اوكراين را شناخت. به ما گفتند تسليم شويد. ما به عكس ضدحمله و رويارويي را انتخاب كرديم. به ما گفتند امتياز بدهيد و سازش كنيد. ولي ما اكنون در حال پيوستن به اتحاديه اروپا و ناتو هستيم. جهان اوكراين را شنيد... اوكراين را حساس كرد و اوكراين در قلوب مردم جهان جاي گرفت...اوكراين در ميادين تورنتو، نيويورك، لندن، ورشو، فلورانس، سيدني و ديگر شهرهاي جهان ديده شد. و اكنون اوكراين الهام بخش جهان است.
آيا چيزي هست كه ما را بترساند؟ نه!... آيا كسي ميتواند ما را متوقف كند؟ نه، براي اينكه ما همه با هم هستيم و براي همديگر مي جنگيم....من نميدانم سال 2023 براي ما چگونه رقم بخورد...اما براي همه چيز آماده ايم. آيا دستاوردهاي بيشتري خواهيم داشت؟ در اينصورت خوشحال خواهيم شد. آيا ضربات بيشتري خواهيم خورد؟ بر اراده و عزممان افزوده خواهد شد. آيا جنگ ادامه خواهد يافت؟ در اينصورت ما نيز مي جنگيم، تا پيروزي و تا آنگاه كه همديگر را در آغوش بگيريم. اكنون كه دقايقي بيش تا تحويل سال باقي نمانده يك چيز را كه مهمترين واصلي ترين است به شما مردم اوكراين ميگويم. يك آرزو كه براي همه اوكرايني ها يكي است. بياييد سال جديد را به سال بازگشت تبديل كنيم. بازگشت همه اوكرايني ها به ميهن، بازگشت سربازان به نزد خانواده شان، آزادي زندانيان و اسرا، بازگشت سرزمينهاي تحت اشغال به اوكراين....بازگشت هر آنچه كه از ما ربوده شده است. آزادي شهرهايمان. اوكراين مستقل است و هميشه مستقل خواهد بود.
باشد كه سال جديد همه اين دستاوردها را برايمان در بر داشته باشد. ما براي آنها خواهيم جنگيد. براي همين هستيم. براي همين اينجا مانده ام و اينجا مانده ايم و اينجا مانده ايد. همه ما اكراين هستيم.
زنده باد اوكراين. سال نو مبارك