حقوقبشر، سنگ بناي رابطه با ايران
گزارشات رسيده از هر دو طرف نشان ميداد هيچ پيشرفت قابل توجهي صورت نگرفته است. چيزي كه به نظر ميرسد ناديده گرفته شده است، اين حقيقت است كه حقوقبشر مردم عادي ايران ظاهراً از دستور كار محو شده است. قطعاً مسائل حقوقبشر و كنترل هستهاي تفكيك ناپذير هستند. بارزترين موارد عدم همكاري ايران از جانب چهرههايي به اهميت وليفقيه، علي خامنهاي، رئيسجمهور حسن روحاني و اعضاي كابينه او بوده است. آقاي روحاني علناً ايده پذيرش هرگونه محدوديت نسبت به ظرفيت غنيسازي اورانيوم ايران را رد كرده است. درعين حال، خامنهاي بهطور مشابه تلاشهاي غرب براي كاهش ذخاير موشكهاي بالستيك ايران را رد كرده است. پاسخ رژيم ايران به مذاكرات به بن رسيده، علامت بارزي است كه ماهيت اين رژيم را به جهان يادآوري ميكند. نگاهي كامل به سياستهاي داخلي ايران به تكميل تصوير كمك ميكند. طي مدتي كه ايالات متحده در حال مذاكره با رهبران فعلي بوده است، تعداد اعدامها در ايران به سطحي رسيده است كه در 35سال تاريخچه اين رژيم بيسابقه بوده است . ميليونها ايراني وطن خود را بهدليل سركوب اين رژيم و تعلق سياسي شان ترك كردهاند. اغلب آنها كماكان متعهد به شكوفا كردن آزادي و دموكراسي در كشور خود هستند. بسياري از اين افراد، و حاميان شوراي ملي مقاومت ايران، به رهبري پرجذبه مريم رجوي، رهبر اپوزيسيون، در تاريخ 27ژوئن براي شركت در جلسه اي كه دربرگيرنده موضوعات متنوعي است در پاريس گرد خواهند آمد. موضوعاتي كه گفتگوهاي هستهاي به رهبري غرب فاقد آن است. صدها چهره سرشناس و قانونگذار از كشورهاي آزاد جهان به اين ايرانيان و فعالان تبعيدي خواهند پيوست، و در اتحاد با آنان، به ناظران خارجي يادآوري خواهند كرد دليل اوليه آمدن ايران به پاي ميز مذاكره چه بود. ... موضوعي كه در مذاكرات اتمي مطرح است فقط اين نيست كه زمانبندي رسيدن ايران به سلاح هستهاي چه ميزان است، بلكه اين است كه غرب با چه شدتي تلاش ميكند پايه سنگ بنايي ايجاد و حفظ كند كه بر اساس آن مردم ايران از شر استبداد آزاد گردند... زندانيان سياسي در داخل ايران و تبعيديان خارج از ايران، به ما يادآوري ميكنند كه غيرممكن است اعتمادي [كه مستلزم مذاكرات با حسننيت است] شامل حال كشوري شود كه بهطور معمول از سركوب و تروريسم براي حفظ كنترل ضعيف خود روي قدرت داخلي و منطقه اي استفاده ميكند. بدين ترتيب، تنها سياست منطقي درباره ايران سياستي است كه فراتر از ميز مذاكره را در نظر داشته باشد، تا متوجه اين حقيقت شود كه مجموعه جرم و جنايتهاي رژيم ايران، دليل ريشه اي دنبال كردن سلاح هستهاي توسط اين كشور است. در نتيجه، اگر جامعه بينالمللي خواهان پيشرفت است، مسأله اي كه بايستي به آن پرداخته شود اين است كه چگونه بايد سنگ بناي حقوقبشر را در ايران ايجاد كرد. شايد پاريس در ماه ژوئن مكان درستي باشد براي تعيين اصول ضروري براي آغاز يك سياست جديد، انساني و واقعگرايانهتر درباره ايران. ».
سايت واشنگتن تايمز 4 ژوئن 2014