۲ مرداد، سالروز درگذشت استاد احمد شاملو
و هراس مدار از آن که بگویند
ترانهیی بیهوده میخوانید. ــ
چرا که ترانهی ما
ترانهی بیهودگی نیست
چرا که "عشق"
حرفی بیهوده نیست.
#احمد_شاملو
روز دوم مرداد سال ۱۳۷۹ احمد شاملو ادیب، شاعر و نویسنده بزرگ معاصر ایران، در سن ۷۵سالگی بدرود حیات گفت.
مسؤل شورای ملی مقاومت ایران آقای مسعود رجوی در پیام تسلیت خود بهمناسبت درگذشت شاملو نوشت:
بیگفتگو، شاملو، از بزرگترین شاعران معاصر ایران و جهان است. برای سالیان، جایزه نوبل حق مسلم او بوده است و پس از درگذشتش، بهعنوان کمترین بزرگداشت از او و از شعر و ادبیات ایران، دیگر نبایستی دریغ شود. افسوس که رژیم آخوندی حسرت چاپ کامل مجموعه”کتاب کوچه” اثر بزرگ شاملو را بر دل شاعر گذاشت ”زیرا که شاعران، خود شاخهیی ز جنگل خلقند”.
هماو بود که در مقابل راهاندازی کانون نویسندگان مطلوب رژیم آخوندی، قاطعانه ایستادگی کرد تا دامن فرهنگ و ادبیات ایران آلوده نشود. اما فراتر از همه چیرهدستیها و نبوغ شعری و ادبی، بهراستی آنگاه که شاملو با عاطفه و احساس شگفت خود در توصیف ”روزگار غریب” و توصیف شهیدان و قهرمانان میسرود، آتش بهجان میزد
از زیبرم و مهدی رضایی تا حنیفنژاد و گلسرخی و اشرف و موسی و آذر و شهیدان ۳۰خرداد. از ”نازلی” تا ”ابراهیم در آتش” و ”شبانه” و ”بچههای اعماق” و ”خطابهتدفین” بهیاد همهشهیدان بهمن
در وصف میلیشیای مجاهدین که در فردای ۳۰خرداد با مشتهای گرهکرده و شعار آزادی، حتی بدون دادن اسمهایشان به دشمن، سرودخوانان به جوخههای اعدام شتافتند، شاملو سرود:
به شوق زندگی آواز میخواندند و تا پایان، بهراه روشن خود با وفا ماندند” و افزود: ”تو در من زندهای، من در تو، ما هرگز نمیمیریم ـ از آن ماست پیروزی”
و اکنون ”شاعر شاعران” احمد شاملو، خود در فرهنگ و ادب ایران، در مقاومت مردم ایران و در عاطفه و احساس و شعر مقاومت، زنده و جاری است