Menu

اقامت چند ساله در تهران یا لندن، تنها گزینه مالکی

بحران غزه نتوانست جهتگیری توجه به جنگ در عراق و سوریه را تغییر دهد. جنگ در این دو کشور ممکن است سرنوشت منطقه، به ویژه سرنوشت عراق را تغییر دهد.alrashed a7d85

چه بسا عراقی ها در نهایت با تکیه به حمایت گسترده مردمی در تحقق انتقال آرام و هموار قدرت به یک دولت جدید موفق شوند. به این ترتیب ترس و هرج و مرج از میان رفته، صفحه جدیدی گشوده و عصر نوینی در این کشور آغاز خواهد شد

.

 

توافق بر سر دولت جدید و گزینش روسای سه قوه، عراق را از هرج و مرج و تقسیم در امان نگه خواهد داشت، توان عراقی ها برای مقابله با گروه های تروریستی از یک سوی و بهبود روابط با همه کشورهای همجوار را افزایش خواهد داد.

رسیدن به چنین تحولی تنها به یک گام نیاز دارد و آن تعیین نخست وزیر جدید عراق است. در بغداد، هنوز سیاستمداران نوری المالکی لجوج و یک دنده را که دوره نخست وزیری اش پایان یافته در محاصره دارند .

او پس از بکارگیری انواع نیرنگ ها، اعلام کرده که با خروج موافق است اما به شرط این که بهای سنگینی به او پرداخت شود. در حالیکه تنها کسی که می بایست چنین بهایی را بپردازد خود اوست . مالکی می بایست تنها با لباس های تنش قدرت را رها کند.

او 28 پیش شرط را برای کناره گیری از قدرت تعیین کرده از جمله خواستار مصونیت برای خود و صدها نفر از همکارانش شده تا هیچکدام از آنها به اتهام فساد و ارتکاب جنایت در هشت سال حکومت سرکوبگر مالکی محاکمه نشود و افزون بر آن خواهان آن شده تا سمت هایی را که او و اطرافیانش از دست می دهند با تعیین موقعیت های جدید، پرداخت اموال و دادن مستغلات، جبران شود!!

برای صدور چنین دستوراتی از سوی مالکی بسیار دیر شده زیرا او شرطهایش را پس از آن مطرح می کند که دیگر همه نیروهای سیاسی، مذهبی و خارجی بر سر خروج او از قدرت به توافق رسیده اند و دیگر چیزی برای معامله کردن بجز گرفتن برخی مصونیت های نه چندان طولانی ندارد. در صورتی که در آینده مشخص شود که از قدرت سوء استفاده کرده این مصونیت ها نیز لغو خواهد شد.

اگر مالکی در فکر سلامت خود بوده و نخواهد که تحت پیگرد قانونی قرار گیرد، انتقال به تهران یا لندن برای چند سالی گزینه ای طبیعی برای او خواهد بود تا آب ها از آسیاب بیفتد.

پرونده سوء استفاده از قدرت که نوری المالکی از خود بر جای خواهد گذاشت راه را برای دادن مصونیت مطلق به وی به روی همه بسته است.

مالکی تا جایی به دشمنی با رقبای غیر مسلح سیاسی خود پیش رفت که ده ها تن از آنان فرار را بر قرار در بغداد ترجیح داده، در مناطق امنی مانند کردستان عراق، پایتخت اردن، بیروت و لندن اقامت گزیدند.

مالکی در مقابل میلیاردها دلار هزینه ایجاد گارد حفاظتی خود کرد تا از وی و نه از عراق و عراقی ها حمایت کند. شمار اعضای این گارد را از 6 هزار به 70 هزار افزایش داد و آنها را در بغداد متمرکز کرد و سپس همانند صدام حسن، دیکتاتور سابق عراق، فرماندهی این نیروها را به خویشاوندان خود سپرد. اسرار خودکامگی مالکی و ترس مخالفین از وی در وجود این نیرویی نظامی نهفته است که از لحاظ آموزش و اسلحه حتی از نیروی نظامی دولت نیز پیشرفته تر است.

اینک که جریان های سیاسی عراق بر سر کناره گیری مالکی به توافق رسیده اند، وی در مقابل دم از زیاده خواهی میزند، به این امید که بتواند به عنوان عاملی کلیدی در معادله سیاسی باقی مانده، دستورات خود را بر نخست وزیر آینده و دولت جدید عراق دیکته کرده، راه را برای کشمکش های پیش رو هموار سازد.

او خواهان تحویل گرفتن مبالغی هنگفت، مستغلات، موقعیت و اختیارات شده و نیز در خواست کرده تا نیرویی متشکل از 2500 نظامی به دیگر نیروهای شبه نظامی هوادارش بپیوندند.

هیچکس خواستار این نیست که نخست وزیر با ذلت و خواری از قدرت کنار رفته و یا در معرض انتقامجویی قرار گیرد. لذا تنها مکان امن برای وی پس از ترک کاخ نخست وزیری، خارج از عراق است. هر چند که شماری کمی از کشورها از وی استقبال کنند.

عبدالرحمن الراشد

العربیه

بازگشت به بالا

منتخب ویدئوکلیپ