Menu

شهادت یک زندانی نجات یافته از وحشی گری قتل عام ۱۹۸۸

moghavemat 53dfaتلاشها برای به کرسی نشاندن مسئولیتهای قتل عام ۱۹۸۸ که ۳۰هزار قربانیان از میان زندانیان قربانی گرفت در سازمان ملل شتاب می گیرد. در این کادر یک بازمانده آمده است تا روز دوشنبه در ژنو برای نخستین بار در کنار وزیر سابق فرانسه راما یاد شهادت بدهد. مصطفی نادری در سال۱۹۸۸، ۱۷ساله بود او چند سال در زندان اوین که ۵ سالش در انفرادی بود به سر برده است. او یک از ۲۵۰نفری بود که در میان ۱۲۰۰۰دستگیر شده طی دوسال، که جان سالم به در برده بودند. او از این قتل عام به یمن مشکلات بیماری جان به در برده بود. مامورین «آمدند نام مرا صدا زدند اما من بیهوش بودم و آنها رفتند». او این را در یک گفتگو با آ ت اس بیان کرد. او قادر نبود به تنها سئوال مطرح شده در یک دادگاه نمایشی پاسخ دهد:‌ آیا شما از سازمان مجاهدین خلق (اپوزیسیون در تبعید) حمایت می کنید؟ آقای نادری متحمل بدرفتاریهایی همچون اعدامهای ساختگی و یا خشونت فیزیکی گردید. خانم راما یاد، عضو کمیته «عدالت برای قربانیان اعدامهای سال۱۹۸۸ در ایران (جی وی ام آی)، که شخصیتهای بین‌المللی را دربر می‌گیرد، «سکوت جامعه بین‌المللی » و «بزدلی» کشور خود که با تهران معامله می کند را محکوم کرد.

کمیسیون تحقیق بین المللی -در سندی که اخیرا توسط دبیرکل سازمان ملل آنتونیو گوترز منتشر گردید، گزارشگر ویژه ایران، اسما جهانگیر، یادآوری می‌کند که اعدامها «اخیرا توسط بعضی افراد در بالاترین سطح کشوری به رسمیت شناخته شده است». وی از دولت خواهان تحقیقات «دقیق و مستقل» برای مشخص نمودن مسئولیتها (در این قتل‌عام – م)‌ گردید. آقای نادری گفت بعد از سی سال «داریم به جلو می‌رویم». این گزارش قرار است بزودی در مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک مورد بحث قرار گیرد. خانم راما یاد به نوبه خود یاد آوری می‌کند «یک کمیسیون تحقیق بین المللی نیاز است». او می‌گوید متوجه نمی‌شود «‌چگونه یک تحقیق از سوی دولت می تواند مستقل باشد» ، آن هم در حالی که بعضی از اعضای آن (در قتل عام – م ) دست دارند. به نظر او باید گورهای جمعی جدید را قبل از اینکه رژیم آنها را نابود کند کشف نمود و اسناد قتل عام را یافت و به نزدیکان قربانیان خسارت پرداخت شود.

تظاهرات پیش بینی شده در ژنو-سال گذشته شخصیتهای کمیته عدالت برای قربانیان قتل عام ۱۹۸۸ در ایران به ژنو آمده بودند تا بعد از افشای یک نوار ضبط شده و کشف هشت گور جمعی از شورای حقوق بشر خواستار تشکیل یک کمیسیون تحقیق بین المللی شود. در تابستان ۱۹۸۸ به دستور آیت الله خمینی حدود ۳۰ هزار زندانی سیاسی عضو یا نزدیک به سازمان مجاهدین خلق ایران در عرض چند ماه اعدام شدند. در نوار ضبط شده در اوت ۱۹۸۸ که در سال ۲۰۱۶ افشا گردید آیت الله حسین علی منتظری که در آن زمان جانشین ولی فقیه انقلاب بود، آنچه را که «بزرگترین جنایت» در ایران نامید و توسط اعضای کمیسیون عفو که بعدا «کمیسیون مرگ» خوانده شدند و توسط خمینی معرفی شده بودند، را محکوم کرد. او سپس برکنار گردید و در اقامت تحت نظر قرارگرفت تا اینکه در سال ۲۰۰۹ درگذشت. در میان اعضای این کمیسیون منجمله وزیر دادگستری فعلی مصطفی پور محمدی قرار داشت. پسر حسینعلی منتظری که این نوار را برملا کرد در نوامبر گذشته به چند سال زندان محکوم شد. جمعه یک نمایش سمبلیک از اعدامهای ۱۹۸۸ در میدان ملتها در ژنو برگزار می شود. این گردهمایی قصد دارد به صورت گسترده تر وضعیت حقوق بشر در ایران را محکوم کند.

خبرگزاری آ ت اس سوییس - ۱۴سپتامبر ۲۰۱۷

ايران، تابستان مرگبار۱۹۸۸

نظرگاهي از سيمين نوري، رئيس انجمن زنان ايراني در فرانسه، كه در كميته حمايت از حقوق بشر در ايران فعاليت مي‌كند. وي همچنين يكي از نويسندگان «ايران به كجا مي‌رود؟ نگاههايي متقاطع بر حكومت و عوامل نفوذ آن» مي‌باشد (انتشارات Autrement مي۲۰۱۷) زمان آن فرا رسيده كه سكوتي كه بر اعمال خشونتبار حكومت آخوندها حكمفرماست را بشكنيم. اعدامهاي دستجمعي و بي‌جواب مانده سال ۱۹۸۸ در زندانهاي ايران بايد موضوع يك تحقيق بين‌المللي قرار بگيرند.

براي تعداد زيادي از ايرانيان، ماههاي ژوئيه، آگوست و سپتامبر يادآور تابستان تيره و تار سال ۱۹۸۸ مي‌باشد. ۲۹سال پيش، بيش از ۳۰۰،۰۰۰ زنداني مخالف رژيم خميني بطور دستجمعي، بدوي و ضرب‌الاجلي اعدام شدند. برخي از آنها در حال سپري كردن حكم زندانشان بودند. حدود يك سوم آنها را زنان تشكيل مي‌دادند: از دختران ۱۳ ساله تا مادربزرگان ۷۰ساله و حتي زنان باردار.

براي به اجرا گذاشتنن فتواي بنيانگذار حكومت اسلامي، روح‌الله خميني، «كميسيونهاي مرگ» مأمور از بين بردن هر گونه مخالفتي با حكومت وي شدند، بخصوص مخالفين مسلمان هوادار سازمان مجاهدين خلق ايران كه پيرو اسلامي مدرن و بردبار مي‌باشد. افشاگريهاي اخير در رابطه با اين قتل عام دستجمعي زندانيان سياسي كه توسط حكومت خميني مخفي نگاه داشته مي‌شد جامعه ايران را تكان داد و باعث بي‌تعادلي رهبران شد.

به مناسبت بيست و نهمين سالگرد غم‌انگيز اين واقعه نمايشگاه تكاندهنده‌اي تحت عنوان «۳۰،۰۰۰ روح به غارت برده شده» توسط كميته حمايت از حقوق بشر در ايران در شهرداري ناحيه ۲پاريس در تاريخ ۳۰ و ۳۱آگوست برگزار شد. اين نمايشگاه حاوي اسناد زيادي بود كه نمايانگر جنبه‌هاي مختلف و عوامل اصلي اين واقعه اسف‌بار بودند، منجمله عكسها، اشياي بازمانده از قربانيان و مدارك و شهادتهايي در رابطه اوامر و عوامل اين قتل عام كه تا كنون به محاكمه كشيده نشده و برخي از مسئولين آن هنوز در قدرت در ايران مي‌باشند. در طي اين دو روز، همچنين برخي از اوليا و نزديكان قربانيان حضور داشتند و شهادت دادند.

در روز آخر نمايشگاه، در روز پنجشنبه ۳۱ آگوست، ژاك بووتو، شهردار ناحيه ۲ اعلام كرد: «مايه افتخارم است كه اين نمايشكاه در اينجا برگزار شد. اين نمايشگاه فقط براي تقدير از قربانيان قتل عام ۱۹۸۸ نيست بلكه براي پايان دادن به اين قتل عامهاست. ضمن تقدير از قربانيان، بايد جلادان آنها را كه هنوز در راس امور كشورشان هستند افشا كرد». سخنرانان ديگري نيز در اين جلسه رشته سخن را بدست گرفتند، منجمله الخو ويدال كوادراس، نايب رئيس پيشين پارلمان اروپا و رئيس كنوني كميته بين‌المللي در جستجوي عدالت، و اسقف ژاك گايو. معصومه رئوف، زنداني سياسي سابقي كه برادر جوانترش در اين قتل عام كشته شده نيز سخنراني كرد. نمايشگاه «30.000 روح به غارت برده شده» در چارچوب كمپيني برگزار مي‌شود كه خواهان عدالت براي قربانيان و تحقيقات بين‌المللي در رابطه با اعدامهاي دستجمعي و اسخ داده نشده زندانيان سياسي ايران در سال۱۹۸۸ مي‌باشد. از طرف ديگر اين وقايع اسفبار در زندانهاي آخوندها ادامه دارند. به گفته عفو بين‌الملل حدود ۲۰زنداني سياسي از تاريخ ۳۰ژوئيه در زندان با درجه بالاي امنيتي رجايي شهر (گوهردشت) در غرب تهران در حال اعتصاب غذا هستند تا عليه «شرايط بي‌رحمانه، غير انساني و توهين‌آميز» اسارتشان اعتراض كنند. دول اروپايي، بطور خاص فرانسه، بايد سكوت را در رابطه با خشونتها و جنايات رهبران اين حكومت مذهبي بشكنند. حكومت آخوندي تلاش مي‌كند بهاي اين سكوت را از طريق معاملات تجاري بپردازد. آيا خواهيم گذاشت روح ما را هم به يغما ببرند؟

سايت روزنامه لاليبر بلژيكسپتامبر ۲۰۱۷

شهادت یک زندانی گریخته از جهنم زندانهای ایران

ابوالفضل محزون، ۶۲ساله، امروز در سوئد زندگی میکند و به مبارزه برای حقوق‌بشر در کشور زادگاه خود ادامه میدهد. او سالهایی را که در زندانهای ایران گذرانیده شرح میدهد. «ابوالفضل محزون یک زندانی سیاسی سابق است که از شرایط دهشتناک زندانهای ایران گریخته است. او پنجشنبه گذشته در نمایشگاهی که در شهرداری منطقه ۲پاریس به یاد بود سی هزار زندانی سیاسی اعدام شده طی تابستان خونین۱۹۸۸، شرکت داشت. برای او این حضور، نوعی آگاهی دادن به افکار عمومی راجع به سرنوشت هم سلولی‌های پیشین خود اوست که امروز در زندان گوهر دشت (در غرب تهران) در اعتصاب غذا بسر میبرند.

او همراه با دیگر شهود این تراژدی وحشتناک، مهمان شهردار منطقه۲، ژاک بوتو بود که این نمایشگاه و مراسم را در کادر "کارزار داد خواهی" که در ایران و خارج مدافعان حقوق بشر را بسیج کرده، برگزار کرده است. کارزار مزبور از یک سال پیش آغاز شده و انتشار یک نوار صوتی بی سابقه مربوط به سخنان آیت الله منتظری، جانشین منصوب خمینی، ولی فقیه وقت ایران، که دیگر در قید حیات نیست، جان تازه ای در آن دمیده است.

انتشار این سند افشاگرانه، ۲۸سال پس از جنون آدم کشی ملایان، تابویی را که رژیم با چنگ و دندان تلاش کرده بود پنهان نگاه دارد، در هم شکست. هم اکنون جوانان ایران مقامات را مورد سؤال و توضیح خواستن قرار داده و خانواده ها به یک تحقیق بین المللی برای روشن ساختن حقیقت این فاجعه که عفو بین الملل، فدراسیون بین المللی حقوق بشر (FIDH) و سازمان نظارت بر حقوق بشر (Human Rights Watch) آن را "جنایتی علیه بشریت" که تا کنون بدون مجازات مانده، توصیف کرده اند.

ابوالفضل محزون، ۶۲ساله، امروز در سوئد زندگی میکند و به مبارزه برای دفاع از حقوق بشر در کشور زادگاه خود ادامه میدهد. ما از او درباره سالهایی که در زندانهای ایران گذرانیده پرسش کردیم.

حمید عنایت – در سال۱۹۸۸ چه اتفاقی افتاد؟

ابوالفضل محزون – روح الله خمینی، دیکتاتور ایران، برای تمام کردن کار مخالفان خود، "راه حل نهایی" را انتخاب کرده بود. او قبل از همه به آسیب پذیر ترین آنان که زندانیان سیاسی بی‌دفاع بودند، تهاجم کرد. کسانی که به آرمان و اعتقادات خود پای بند باقی مانده بودند، می‌بایست نابود میشدند، ولو اکثرا دوران زندانشان سپری شده و در انتظار آزاد شدن بودند. خمینی این کشتار را از مدتها پیش برنامه ریزی کرده بود و طرح خود را پس از شکست در تسخیر عراق در پی هشت سال جنگ خونین (۱۹۸۸-۱۹۸۰) به اجرا در آورد. او میخواست جامعه ای در غلیان و تب و تاب و سرخورده از یک جنگ بیهوده و بی معنی که تنها هدف آن گسترش خلافت وی به دیگر کشورهای منطقه بود، را "خنثی" سازد.

-شما در جریان قتل عام ۱۹۸۸ کجا بودید؟

-من در آن زمان در زندان قزوین در شمال غرب تهران بودم و به تازگی پس از گذرانیدن سالها حبس در زندانهای پایتخت، بخصوص گوهر دشت و اوین، به این زندان منتقل شده بودم. من در سال ۱۹۸۱ در شرایطی که دانشجوی علوم انسانی در دانشگاه تهران بودم و برای آرمان های دموکراتیک مجاهدین خلق که یک جنبش بزرگ سیاسی بود، فعالیت میکردم. مرا به دلیل مخالفت با اقدامات آزادی کشانه رژیم جدید اسلامیست که پس از انقلاب ضد سلطنتی فوریه۱۹۷۹ در کشور مستقر شده بود، بازداشت کردند. ما را به "محاربه" (دشمنی با خدا) متهم کردند. با این حال، اعدامهای سیستماتیک مخالفان پیش تر از آن در سال۱۹۸۱ آغاز شده، از آن زمان همچنان ادامه داشت. اما در سال ۱۹۸۸ بزرگ ترین موج اعدامهای جمعی در ای رژیم انجام گرفت.

-در زندانهای ملایان چه دیدید؟-هنگامیکه پس از شروع بازداشتهای گسترده و جمعی در ژوئن۱۹۸۱، من در زندان اوین بودم، صدها اعدام روی میداد، زیرا در نیمه های شب صدای تیرهای خلاص که تا سلولها میرسید، را می شنیدیم. تعداد زندانیان به قدری زیاد بود که ما مانند حیوانات روی هم تلنبار بودیم و بدلیل فقدان اکسیژن، حالت خفگی به انسان دست میداد. لذا صف میکشیدیم تا نوبتی بتوانیم از سوراخ قفل در سلول بتوانیم قدری هوای تازه استنشاق کنیم. اکثر ما بر اثر شکنجه مجروح بودیم. با کابل های برق به ما شلاق میزدند، یا در حالیکه دستهایمان از پشت بسته بود، ما را تمام شب بدون اینکه بتوانیم کمترین تکانی بخوریم، از سقف آویزان میکردند. برخی هم سلولی های ما را در "قفس ها" یا "تابوت" هایی قرار میدادند که می بایست به حالت چمباتمه یا دراز کش هفته ها بدون اینکه تکان بخورند در آن باقی بمانند. این به واقع جهنمی در روی کره زمین بود. شکنجه گران میخواستند مقاومت ما را بشکنند و ما را وادار به همکاری کنند. وضعیت در بند زنان بدتر بود. زیرا از نگاه مرتجعین مذهبی زن ستیز، زنان از اینکه از ایفای نقش زن خانه دار و محبوس در خانه سر باز زده بودند تا وارد مبارزه اجتماعی شده، در برابر دیکتاتورها بایستند، مرتکب جرم مضاعفی شده بودند. روزی حماسه مقاومت و پایداری این زنان و مردان در برابر بدترین شکنجه هایی که پیشگامان داعش قادر به ارتکاب آن بودند، برای همیشه در حافظه جمعی بشریت حک خواهد شد. من بطرز معجزه آسایی از قتل عام ۸۸ جان بدر بردم، اما اکثر دوستانم در ماشین مرگ رژیم خرد شدند. برادران حسین و حسن برهان، علی تاب، مهدی و هادی جلالیان، مهران اعتماد زاده، مصطفی قنات و بسیاری دیگر که با بدنهای شکنجه شده به پای چوبه های دار برده شدند...

-چرا رژیم حتی امروز از فاش کردن محل گورهای جمعی خودداری میکند؟-برغم فشار زیاد خانواده ها و افکار عمومی برای اطلاع از محل گورهای جمعی، رژیم همچنان در حال انکار بوده، حتی تلاش میکند آثار به جای مانده از این گورها را محو کند. آنها مدت های مدید حتی اصولا اینکه قتل عامی رخ داده باشد را انکار میکردند. رژیم حتی توانسته بود با شانتاژ سیاسی و اقتصادی این پرونده را در سال ۱۹۸۹، یک سال پس از وقوع این جنایت بزرگ، از دستور کار کمیسیون حقوق بشر و مجمع عمومی ملل متحد خارج کند. پس از افشاء نوار صوتی آیت الله منتظری – که قرار بود جانشین خمینی شود، اما بدلیل مخالفتش با این کشتار عام کنار گذارده شد – داده های وضعیت در ایران تغییر کرده است. تابو شکسته شده و بخصوص جوانان بشدت تشنه دانستن این هستند که در آن سالهای سرب چه گذشته است. همچنین یک کار و تلاش برای حفظ یاد و خاطره است، بخصوص که قربانیان باید از بابت اجرای عدالت احقاق حق شوند. زیرا و بویژه که مسئولان جنایات بیشمار هنوز در حکومت ایران سمت های کلیدی دارند. حسن روحانی، رئیس جمهور ملایان، به تازگی یک عضو سابق کمیته مرگ در استان خوزستان را به سمت وزیر دادگستری منصوب کرد.

-وضعیت امروز در زندانها چگونه است؟-بی مجازات ماندن مقامات رژیم، آنان را به ادامه کشتارها تشویق کرده است. ما سال گذشته شاهد اعدامهای جمعی زندانیان سنی بودیم. شماری از مخالفان، فعالان اقلیتهای قومی یا مذهبی همچنان اعدام میشوند. شمار زیادی زندانیان سیاسی، فعالان انجمن ها، سندیکالیستها در زندان هستند. بیست تن از آنان از روز ۲۰ژوئیه در اعتراض به خشونتها و شرایط جهنمی زندان ها که قربانی آن هستند، دست به اعتصاب غذا زده اند. من اکنون اینجا در این نمایشگاه در شهرداری منطقه دو پاریس در حمایت از حقوق بشر در ایران حضور پیدا کرده ام تا حمایت خود از آنان را اعلام کنم. رژیم تلاش میکند به این دلیل که برخی از ای زندانیان نامه هایی به گزارشگر ویژه ملل متحد در خصوص وضعیت حقوق بشر در ایران نوشته اند، از آنان انتقام بگیرد. این شجاعان خواستار تحقیق درباره قتل عام۱۹۸۸ شده بودند. امروز این جنبش تلاشهای موجود در راستای پیشبرد عدالت و حقوق بشر در ایران را در خود متمرکز ساخته است. ما باید برای وادار کردن رژیم به تن دادن به خواسته‌های مشروع زندانیان عقیده بسیج شویم. من از ابتکار شهردار ژاک بوتو و دیگر منتخبین فرانسوی که متعهد شده اند، قدر دانی میکنم. جامعه بین الملل باید روابط با تهران را به توقف اعدامها و تعهد آن به پیگرد مسؤولان قتل عام۱۹۸۸ مشروط و منوط سازد.»

 سايت كنتروپوئن فرانسه Contrepoint -۳سپتامبر ۲۰۱۷ آلن کاوال

بازگشت به بالا

منتخب ویدئوکلیپ