Menu

ماكرون و پوتين در كاخ ورساي

روزنامه لوموند 31 مي 2017

putin macron d1bb2«در ساختمان‌ها و دکورهای با شکوه کاخ ورسای، فرانسه روز دوشنبه 29 مه، خواست مسیر تازه و بهتری به روابط خود با روسیه بدهد. که کار درست و بجایی بود. همان طورکه امانوئل ماکرون به همین مناسبت اظهار داشت، «هیچیک از داوهای اساسی عصر ما» را نمیتوان «بدون یک گفتگوی» عمیق با مسکو حل و فصل کرد. این حرف دقیقا درستی است. اما رئیس جمهور فرانسه با استقبال از همتای روس خود، ولادیمیر پوتین، حق داشته بگوید که این «گفتگو یا دیالوگ» باید «صریح و مستقیم» باشد، به این معنی که هیچیک نباید تلاش کنیم برای اختلاف مواضعمان سرپوش بگذاریم.

آقای ماکرون پس از به پایان بردن نخستین مرحله رویدادهای دیپلماتیک از زمان انتخاب خود – نشست سران سازمان نظامی ناتو، سپس نشست سران گروه 7 (G7) هفت کشور دارای قدیمی ترین اقتصادهای پیشرفته در جهان – به درستی قصد است روابط با مسکو را راه اندازی کند. منظور این نیست که این روابط پیشتر و در دوران زمامداری پرزیدنت فرانسوا هولاند وجود نداشته، بلکه بدلیل سوء تفاهمات متعدد بلوکه شده بود: مداخله روسیه در کارزار انتخابات ریاست جمهوری فرانسه، پرونده‌های سوریه و اوکرائین که به علت عدم اعتماد متقابل بین پاریس و مسکو راکد مانده بود.

سرانجام فرصت مناسب برای این گفتگو و راه اندازی مجدد روابط در شرایطی که مناسب روحیات خاص خود بزرگ بینانه رئیس جمهور روسیه است، پیدا شد: گشایش مشترک یک نمایشگاه درباره پطر کبیر، نخستین تزار روسیه که در سال 1717 (درست سیصد سال پیش) باب گفتگوی کشورش با فرانسه را گشوده بود، یک ساعت گفتگوی رو در رو که امکان یک ارزیابی کلی از وضعیت کنونی را فراهم ساخت. پاریس نهایتا میگوید: «بسیار خوب، باید ساختارهای دولتی سوریه حفظ و در برابر فرو پاشی محافظت شود» که به معنای اصرار نکردن بر کناره گیری فوری بشار اسد (یک پیش شرط برای هر گونه مذاکره درباره آینده این کشور مصیبت زده) میباشد. باز پاریس میگوید که باید کادر مناسب برای مذاکره درباره اوکرائین همان باشد که برلین، پاریس، مسکو و کی یف قبلا تشکیل داده اند، اما دو طرف اساسی قضیه – یعنی روسها و اوکرائینی ها – باید حداقلی از حسن نیت را نشان دهند که فعلا چنین نیست.

شرایط و مقتضیات رسیدن به راه حلهایی با این شریک دور نازدنی، یعنی روسیه موجود است و پاریس و برلن نیز در این نکته هم عقیده اند، منتهی نیاز بود بر آن بار دیگرتأکید شود. اما این مستلزم تغییر رفتار کرملین نیز هست. مسکو باید متحد سوری خود را از توسل به سلاحهای شیمیایی باز دارد. همچنین باید بپذیرد که هر چند اتحادیه اروپا اشتباهات و ناشیگری هایی در قضیه اوکرائین داشته، مقامات کی یف مشروعیت خود را مدیون یک رشته انتخابات آزاد و نه «یک کودتای نازیها» آن گونه که مسکو این پروسه را توصیف میکند، میباشند. علاوه بر این باید کرملین درک کند که تلاشهایش در راستای تضعیف اتحادیه اروپا با حمایت از جریان راست ناسیونالیست افراطی ضد اروپا که چند سال است بشدت در قاره کهن فعال شده، نفعی نصیب مسکو نکرده، بلکه بر عکس...

در نشست ناتو با دانالد ترامپ و رجب طیب اردوغان، مانند ولادیمیر پوتین در ورسای، نیز آقای ماکرون نوعی مسیر و لحن گفتگو را تحمیل کرده است. این تازه کار سیاست بین الملل، ابایی از طرح تمام مسائل با عناوین اصلی شان را ندارد – مثلا بلادرنگ از حملات شخصی بخود، اظهارات یهود ستیزانه که برخی از رسانه های دولتی روسیه در قبال او بکار برده اند، صحبت کرده است. از آن هم مهم تر اینکه او اراده استفاده از یک «فرصت اروپایی» تازه را به نمایش گذارده است. بین برکسیت و انزوا گرایی کاسبکارانه دانالد ترامپ، که آنگلا مرکل در هفته جاری بر آن انگشت نهاد، اتحادیه اروپا ناگزیر باید صفوف خود را فشرده‌تر ساخته، هویت ویژه خود در مسائل بزرگ زمانه – اوکرائین، روسیه و حفاظت از محیط زیست کره زمین – را تقویت کند. دیپلماسی ماکرون باید همین نقشه مسیر را دنبال کند: حفاظت از موجودیت اتحادیه اروپا تا حد ممکن در جهانی که بلوکهای نیرومند قدرت تحت رهبری ناسیونالیستها در حال شکل گیری است. البته بدون توهم اما با عزم و اراده راسخ.»

بازگشت به بالا

منتخب ویدئوکلیپ