Menu

حسن روحانی : آخرین برگ دولت ایران علي شوكرون

20174111611925374072 0943a

«روز 20 مه گذشته، حسن روحانی بار دیگر با 57٪ آرا بعنوان رئیس جمهور ایران تجدید انتخاب شد. انتخاباتی که قدری بیشتر پیچیدگی سیستم سیاسی ایران و فاصله آن با بخشی از جامعه مدنی تشنه آزادیها را نشان میدهد. ژورنال انترناسیونال با مخالفان رژیم تهران به گفتگو پرداخته که فرصتی است برای طرح سؤالاتی پیرامون وضعیت حقوق بشر در این کشور.

در سال 1979، محمد رضا، شاه ایران، معزول گردید. انقلاب اسلامی به سلطنت خانواده پهلوی پایان داد. مطالبات [جامعه] که ابتدا جنبه مردمی داشت، سریعا توسط مذهبیون و معممین شیعه از مسیر منحرف گردید. روح الله خمینی در آن هنگام چهره شاخص این جنبش بود. هنگامیکه قدرت را بدست گرفت، یک مجریه قوی بر سر کار آورد. افشین علوی، نماینده شورای ملی مقاومت ایران، نقش پارلمان (مجلس) را چنین توضیح میدهد :

"مجلس چیزی جز یک اطاق پژواک برای اجرای اراده رهبر عالی و دولت نیست. ممکن است در آن بحث هایی انجام شود، اما هیچ تأثیر مهمی ندارد، زیرا رهبر میتواند هر قانون تصویب شده ای را رد کند. مجلس تنها عرصه ای است برای جدلهای داخلی. خاصیت آن تخلیه منازعات درونی و احتراز از انفجار آنها و خراب شدنشان بر سر قدرت حاکم است". »

حقوق بشر... بر سر حقوق زنان چه آمده است؟

20174111611925374071 ad683

 تهران، ایران، 21 فوریه 2016. یک دختر جوان در برابر پوسترهای انتخاباتی مجلس رژیم

«سیمین نوری، ازفعالان کمیته حمایت از حقوق بشر در ایران و مسئول انجمن زنان ایرانی در فرانسه، به پرسش های ژورنال انترناسیونال پاسخ میدهد. او روزمره شدن نقض حقوق افراد در ایران را تقبیح میکند. این امر به نظر وی ناشی از سرکوب داخلی است، که هم نقش بازدارنده دارد و هم افراد را به تطبیق دادن خود مجبور میکند. سرکوب را شبه نظامیانی هماهنگ میکند که بلاوقفه کل جامعه و کشور را تحت نظارت و کنترل دارند و بسیجی نامیده میشوند. خانم نوری تأکید میکند که در کنار این ارگان، یک "پلیس اخلاقیات" نیز دست اندر کار و مأمور کنترل رفتار زنان، از بیش از بیست و پنج سال (سی و پنج سال؟) پیش است.

به گفته وی، "وانگهی مسأله حقوق زن از سی سال پیش تا کنون کمترین تکانی نخورده است. سی سال بحثهای پارلمانی بیهوده و بی ثمر. درصد سواد آموزی زنان 18 تا 24 سال، 98،5٪ است. اما این گونه ارقام نباید تبعیضات مبتنی بر جنسیت را بپوشاند" که به گفته سیمین نوری "تبعیضات نهادینه شده" و حک شده در قانون اساسی است که تصریح دارد زن حقوقی برابر با مرد ندارد. تنها رجل [به معنای "مرد"، توضیح نویسنده] میتواند فعالیت سیاسی داشته باشد. این زن فعال حقوق بشر معتقد است که "انتخاب کلمه "رجل" هنگام تدوین قانون اساسی جمهوری اسلامی بی دلیل نبوده است".

بیشترین شمار اعدام حسب سرانه جمعیت در جهان

در کتاب "ایران به کجا میرود؟"، سیمین نوری مجازات اعدام را محکوم میکند. انگیزه این مجازات اکثرا "محاربه" است، لفظی که بنظر او "مبهم، فاقد یک تعریف حقوقی مشخص و مستدل و از قرون و اعصار دیگری برخاسته" است. ایران رکورد بیشترین شمار اعدام سرانه در جهان را دارد.

حسن روحانی اغلب با اتیکت "مدره" معرفی میشود که توصیفی شگفت آور است. او بخصوص در جریان کشتار سال 1988 معاونت فرماندهی کل نیروهای مسلح ایران را بر عهده داشته است. این سال برای اپوزیسیون نماد سوء استفاده رژیم از اعدام است. در پی فتوا (حکم مذهبی خطاب به اعضاء جامعه مسلمانان، توضیح نویسنده)ی آیت الله خمینی، بیش از 30000 مخالف سیاسی اعدام شده بودند. یک "کمیسیون مرگ" مأمور اجرای این فتوا شده بود. یکی از چهار عضو این کمیسیون، ابراهیم رئیسی، کاندیدای شکست خورده انتخابات ماه مه بوده است.

حال روحانی چه "مدره" و چه غیر آن، بنظر میرسد تنها نماد دائمی شدن یک دکترین باشد. دکترینی بر اساس سرکوب و نقض مکرر حقوق بشر و شهروندی.»

برغم در اختیار داشتن دومین ذخایر نفت و گاز جهان، فقر مفرط همچنان در بین مردم ایران بچشم میخورد.

اپوزیسیون سلطه پاسداران بر اقتصاد را افشا و محکوم میکند. این سازمان شبه نظامی-مذهبی از حوثی های یمن، حزب الله لبنان و رژیم بشار اسد در سوریه حمایت میکند. رژیم اسد از چند صد میلیون دلار کمک ایران برخوردار است. سقوط بالقوه رژیم سوریه بعنوان یک تهدید از سوی رژیم ایران محسوب میشود. در چنین وضعیتی، محاصره ایران توسط کشورهای سنی تنگ تر خواهد شد.

واکنش ایران به تحریم اخیر قطر از سوی همسایگانش یک بار دیگر ثابت کرد که ایران به شیوه ای تقریبا مکانیکی در هر قضیه و رویدادی که امکان ایجاد یک بلوک "ضد سنی" را به آن بدهد، مداخله میکند. وضعیتی که از نظر فعالان مورد پرسش قرار گرفته، با جریان عمومی امور در داخل کشور ربطی ندارد. افشین علوی توضیح میدهد :

"در ایران ساختارهای اقتصادی تحت استیلا و کنترل گروههای مافیایی وابسته به حکومت مانند پاسداران انقلاب یا بنیادهای مذهبی هستند که دست کم 50٪ اقتصاد کشور را تصاحب کرده اند. سود حاصله از این مبادلات [بازرگانی] که محافل مزبور به جیب زده اند، هیچ تأثیری در بهبود وضعیت اقتصادی نداشته و بخصوص هزینه جنگ در سوریه، عراق یا یمن شده است".

«حسن روحانی، تولید خلص نظام»

نوسازی و نو شدنی که بسیاری از رسانه ها از آن بدلیل پیروزی جناح موسوم به "عتدالی" بر "محافظه کاران" مورد استقبال قرار داده اند، واقعیتی را می پوشاند که این گونه نوید بخش نیست. هر چند شکاف بین دو جناح واقعی است، تنها به یک منازعه درونی نظام مربوط میشود. اردوی اول تحت سلطه بنیادهای مذهبی و قوه قضائیه قرار دارد. دومی از متخصصان عرصه های جاسوسی و اطلاعاتی تشکیل میشود. به گفته آقای علوی، حسن روحانی با بیست و چهار سال سابقه مشاوره نزد رهبر عالی، "یک خودی برخاسته از نظام" است.

تفاوت بین اعتدالیون و محافظه کاران تنها رویارویی بین دو بلوک امنیتی است. شکل دیگری از اپوزیسیون وجود دارد که کلا با نظام فعلی ایران مخالف است. اما صدای این اپوزیسیون شنیده نمیشود. اینکه حسن روحانی "اعتدالی" سیاست خارجی کشور را تعدیل نکرده به این دلیل است که او احتمالا بیشتر به پروسه های اتوماتیک و مکانیک رژیم وابسته است تا اراده شخصی خود. اما سیاست خارجی ایران را نمیتوان بدون بررسی مسأله محوری کشور از سالهای دهه 1980 یعنی پرونده اتمی، کاملا درک کرد...»

لو ژورنال انترناسیونال - 26 ژوئن 2017- نوشته علی شوکرون

بازگشت به بالا

منتخب ویدئوکلیپ